ز پایِ رفتنم بگشا ، غل و زنجیر ِ ماندن را

جمشید پیمان

تـو را درجـانِ خود جویم، کـه در جـانـم تو پنهانـی

چـو دریـابم تـو را در جــان ، رهـم از بـنـدِ حیرانـی

ز پـایِ رفـتـنـم بـگشـا ، غـل و زنــجـیـر مــانـدن را

مــلــولـم مـی کـنـد مـانـدن ، ازآن گیرم گرانجانی

به هرجائی تو را جستم ، که بازت یابم ای درجـان

نـدانـستـم که ایـنجائی، بجز در جان ، نمی مانـی

ز هر چـون و چـرا بیرون ، نه ای افسانه و افسون

نـه دانـش پـاسـخـت دانـد ، نـه مـدلـولاتِ نادانـی

عـقـالِ عـقـل و بنـدِ عشق، نبندد دست و پایـت را

برون از عـقـل و از عشقی ، ورایِ کـفـر و ایمانی

پــیــامـت را نـیـوشـیـدم ، شـدم پــر از پــر پـــرواز

بـه زیــر بـالِ خـود دیــدم ، شـکـوه و فـر کـیـهـانی

به دریـاهای پـر توفان ، اگر بـاشی تـو کشتی بان

نـتـرسـم از سفـر دیگر ، درین شب هایِ ظلمانی

دلـم را چـون بـه دسـتِ تـو ، سپـارم ای امـین دل

رها گردم هم از ظـلـمـت ، هـم از دردِ پـریـشـانـی

جـز " آزادی " چـه خوانـیـمت ، که بنماید ترا گوهر

بـه نـام پـر فـروغ تـو ، چه جـان ها گشته قربـانی

نـشانی هایـت ای زیـبـا ، بـه هر دار و چـلـیـپـائی

به لب نام تو می جوشد، چه در پـیـدا، چه پنهانی

اگـر شـب در زمـیـن مـن ، گشـوده بـالِ تــاریـکـی

ز هم بگسل سیـاهی را ، به چشمـم مـهـر تابانی

تـوئی سیـمـرغ الـبـرزم ، خـجسته نـام و رائی تـو

بـکن بـایـستـه تـدبـیـری، زحـد بـگذشـتـه ویـرانـی